Stress slachtoffers bestaan niet!

afbeelding van Coach Identico
Kolom 1
Stress maakt slachtoffers
Kolom 2

Stel je het volgende even voor : het is op een paar minuutjes na het einde van je laatste werkdag.  Je jaarlijks verlof van 3 zalige weken in het zuiden van Frankrijk gaat bijna beginnen. Je hebt alles netjes afgehandeld, nog even schoonmaak gehouden op je bureau zodat je binnen 3 weken op een keurig geordende desk terug kan komen. Je hebt alvast even naar huis gebeld omt te zeggen dat je werk er bijna opzit en dat je binnen een half uurtje thuis gaat zijn, je vlug wel even een pizzaatje gaat oppikken om daarna samen de koffers te pakken voor je morgenvroeg vertrekt richting zon. Het leven is mooi. Maar dan zie je net nog een mail binnenkomen van je afdelingshoofd, met een rode vlag getagd om aan te geven dat het dringend is. Je twijfelft nog even of je hem nog gaat openen of niet. Het is immers nog maar 2 minuutjes voor je werkdag er officieel opzit. Het ‘doe nu maar even, dan is het gebeurd en hoef je na je verlof niet meteen hierop te reageren’ stemmtje haalt het op het ‘nee’ stemmetje en je doet de mail open. Je afdelingshoofd vraagt je om voor je vertrek vandaag nog een belangrijk rapport op te stellen dat hij volgende week gaat nodig hebben. Een storm aan beelden en gevoelens overspoelen je. Je ziet al helemaal voor je hoe je daar weer minstenes een uur werk aan gaat hebben, hoe je gezin op jou én de pizza wacht en hoe je het jaarlijks ritueel van samen de koffers in te pakken en zo de vakantie in te zetten alweer op je buik kan schrijven. Nog voor je ook maar aan het rapport kan starten, komt er een interne dialoog op gang die er niet om liegt : had hij daar nu niet eerder aan kunnen denken, altijd weer ik in plaats van het aan mijn collega te vragen, is het nu nooit niet goed genoeg, hoe moet ik dit nu weer uitleggen thuis …. . De stresshormonen doen hun werk en de klassieke tekenen van stress treden op. Je wordt heel nerveus, overweegt nog even ‘foert’ te zeggen door te doen alsof je de mail niet gelezen hebt. Maar je beseft al snel dat dat ook geen oplossing is en kiest ervoor om te doen wat er van je gevraagd wordt. Je probeert jezelf te kalmeren door jezelf moed in te spreken en tegen jezelf te zeggen dat indien je kalm blijft, het allemaal nog wel zal meevallen en dat dat rappportje sneller af zal zijn indien je niet panikeert. Uit dit voorbeeld blijkt duidelijk dat je gedachten oftwel je interne dialoog een enorme invloed uitoefent op je emoties en dus je stressgehalte. Het is niet die onverwachte dringende mail die de stress veroorzaakt, maar de de manier waarop je in je hoofd erop reageert. Als je negatief begint te oordelen over jezelf, je kwaliteiten, je status of je afdelingshoofd, is het startsein gegeven voor de stress-carroussel. Als er een naar ons aanvoelen onevenicht ontstaat tussen wat ons opgedragen wordt en wat we op dat moment willen, aankunnen ontstaan er stressklachten. Stressproblemen ontstaan dan ook vooral door je manier van denken. In concreto betekent dit dus dat stress niet iets is wat je ‘overkomt’ maar wat je zelf maakt.  

Deel |
.